Kjanti, italijanski vinogradarski region danas poznat po crvenim vinima, u antičko doba bio je područje na kojem je dominiralo belo grožđe, pokazali su rezultati DNK analiza semenki starih oko 2.000 godina
Istraživači su DNK izdvojili iz semenki grožđa pronađenih u drevnim bunarima u Toskani, na lokalitetu Cetamura del Kjanti. Reč je o arheološkom nalazištu koje su naseljavali Etrurci, a potom Rimljani i srednjovekovni Italijani.
Semenke su, kako se navodi, očuvane u mulju, u sredini bez kiseonika, što je naučnicima omogućilo da rekonstruišu najobimniju genetsku mapu razvoja loze na jednom lokalitetu.
Bela loza održavana vekovima
Istraživanje, koje su predvodili naučnici sa Univerziteta u Jorku, obuhvatilo je DNK analizu 80 semenki grožđa. Rezultati su pokazali da je većina njih pripadala jednoj istoj sorti, koja se prenosila sa Etruraca na Rimljane i održavala vekovima.
Dr Oja Inanli, koautorka studije sa Univerziteta u Jorku, navela je da su savremene metode omogućile istraživačima da utvrde i boju drevnog grožđa.
„Markeri su pokazali da je ova dominantna, dugovečna loza davala bele bobice“, rekla je Inanli.
Otkriće je bilo iznenađenje za istraživače, jer je Kjanti danas globalno prepoznat upravo po crvenim vinima, naročito onima od sorte sanđoveze.
Profesorka Nensi de Grumond sa Univerziteta Floride, koji od 1973. godine sprovodi iskopavanja u toj oblasti, ocenila je da istraživanje dodaje važno poglavlje istoriji vina u Kjantiju.
Kako je istakla, posebno je zanimljivo saznanje da je region koji je danas poznat po crvenom vinu imao dugu tradiciju gajenja belog grožđa u etrursko i rimsko doba.
Rimske mreže i razvoj vinarstva
Nakon rimskog osvajanja naselja, na lokalitetu su se pojavile nove sorte grožđa, što prema istraživačima verovatno ukazuje na uvođenje loza iz drugih delova Rimskog carstva.
Genetska analiza pokazala je i da je dominantna loza iz Kjantija bila blisko povezana sa dve drevne semenke grožđa ranije pronađene na jugu Francuske.
Naučnici smatraju da ovi nalazi predstavljaju biološki dokaz postojanja dugih poljoprivrednih mreža unutar Rimskog carstva. Te mreže su, kako se ocenjuje, mogle da doprinesu širenju sorti, razmeni znanja i postepenoj standardizaciji proizvodnje vina, čiji se tragovi vide i u savremenom vinarstvu.
Otkriće pokazuje da istorija najpoznatijih vinskih regiona nije uvek linearna i da su se sorte, tehnologije i stilovi proizvodnje vina menjali kroz vekove, pod uticajem trgovine, migracija i poljoprivrednih praksi različitih civilizacija.
